Persoonlijk leiderschap laat zich juist zien als het water je aan de lippen staat.
Wanneer je tegen je tranen vecht omdat het te veel wordt, bijvoorbeeld op je werk, waar je professioneel wilt blijven.
Je ademt.
Veegt de tranen weg.
Probeert jezelf weer te herpakken.
Of je stapt naar een collega of leidinggevende en zegt:
het groeit me boven het hoofd.
Daarmee pak je verantwoordelijkheid.
voor jezelf, voor je werk.
Dat is spannend.
Want wat zullen zij denken?
Misschien is dát de ware moed van leiderschap:
je grenzen erkennen, j
e proces dragen,en op tijd om hulp vragen.
Kracht zit niet in volhouden tegen beter weten in,
maar in durven laten zien dat je mens bent
en toch doorgaat, stap voor stap.
Wat denk jij, wat is kracht in zo’n moment?